Ο Τουρκικός στρατός προετοιμάζεται για αποβατικές επιχειρήσεις και η Ελλάδα...εικοτολογεί!

Η φωτογραφία είναι απο την Τουρκική άσκηση "ΑΠΌΦΑΣΗ"

Την στιγμή που ο Τουρκικός στρατός εκπαιδεύεται  με την καθοδήγηση

Νατοικών στις τεχνικές και διαδικασίες αποβατικών επιχείρησεων, η

Ελληνική πλευρά ψάχνει να βρεί διέξοδο μέσα στον λαβύρινθο της

θεωρητικολογίας και εικοτολογίας που έχει η ίδια δημιουργήσει!

Το παρακάτω κείμενο, απόσπασμα , δημοσιεύθηκε το 2013 στην εφημερίδα
των Αθηνών ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ , υπο τον τίτλο :

"Να γίνουμε κομμάτι του κόσμου"

και είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του τρόπου με την οποία ως κράτος αντιμετωπίζουμε και τα της Αμύνης ζητήματα.

Λένε πως ο απαισιόδοξος άνθρωπος είναι ένας καλά πληροφορημένος αισιόδοξος.
Ενίοτε, υπάρχει μια δόση αλήθειας σε αυτόν τον ισχυρισμό.

Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, δεν χρειάζεται να είμαστε «καλά πληροφορημένοι» για να απαισιοδοξούμε.

Οι αφορμές πολλές, οι περιπτώσεις συνανθρώπων μας που δοκιμάζονται σκληρά ακόμη περισσότερες.

Η δε εικόνα που παρουσιάζει η ελληνική πολιτική τάξη, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι απογοητευτική. Υπό μία έννοια, το πιο βολικό είναι να κουρνιάζεις στη γωνιά της απαισιοδοξίας σου, υποδυόμενος ένα σύγχρονο Νοστράδαμο ή μια Κασσάνδρα.

Αυτό, όμως, είναι εύκολο. Και, δυστυχώς, είναι κάτι που ως έθνος ξέρουμε να κάνουμε καλά από παλιά: βρίσκουμε νόημα στη σύγκρουση, στη ρήξη, αλλά όχι στη σύνθεση, στη δημιουργία. Βρίσκουμε νόημα στην ανερμάτιστη θεωρητικολογία, αλλά όχι στην πρακτική.

Δοξάζουμε το παρελθόν αγνοώντας το παρόν, αρνούμενοι το μέλλον.

Αγιοποιούμε τον επαίτη και δαιμονοποιούμε τον άνθρωπο που διεκδικεί με προσωπικό αγώνα την καθημερινή υπέρβασή του, την αυτάρκειά του.

Βρίσκουμε νόημα στην έννοια του θύματος, αλλά όχι στην ανησυχία της ελπίδας, της επιλογής και της απόφασης – διότι τα τελευταία προϋποθέτουν το βάρος της ευθύνης.

Και όπως καλά ξέρουμε, για κάποιον που μονίμως αισθάνεται ότι είναι θύμα φταίει πάντοτε κάποιος άλλος.